ما دو تا دختر خاله

سلااااااااام خوبــــیـــــــــــــــد؟

تو رو خدا ببخشیـــد میدونم قول داده بودیم که دیگه زود زود آپ کنیم اما نشـــد.

میخوام کلی بگم که توی این چند ماه چه اتفاقایی افتاد.

هم اتفاقای خوب داشتیم هم بــــــــد اما به هرحال گذشتن.

شهریور رفتیم خوزستان ۲ تا عروسی داشتیم که جفتش عالی بودن.

بعدا" کلی تعریفشون میکنم چون خیلی خوش گذشت...

۳۱ شهریور اسباب کشی کردیم اومدیم پیش خالــــــــــــه ایــــــــــنا

منم توی یکی از بهترین مدرسه های اصفهان تونستم  ثبت نام کنم .

ولی مجبورم هر روز صبح بکوبم برم اون سر شهر

 اما چون با دوستام میریم و میایم خیلی خوش میگذرهدر کل خیلی خوبه

روزای خوب زیاد بودن که باعث شده خوشحال باشیم

راستی یـــه روزم آش نذری دورست کردیم بین همسایه ها توی مجتمع پخش کردیم.

اون شب همه دور هم بودیم کلی گفتیم و خندیدیم

۱ماهه پیش با سیمین و مرتضی ساعت ۵عصر رفتیم  کوه صفه  تا رفتیم بالا و برگشتیم ساعت ۱۰ بود.

قندیل بستیم تا رفتیم و برگشتیم ولی خیلی باحال بود مثل دیوونه ها چای و پیراشکی هم بردی بالا پیش ایستگاه تله کابین ۲ خوردیم

تازه از اون بدتر این بود که ما آدم نشدیم .

 هفته ی بعدش منو مرتضی ساعت ۵ صبح دوباره پاشدیم رفتیم کوه تازه اونم با موتور.

من که وسط راه از بس پاهام یخ زده بود که نمیتونستم تکونشون بدم واقعا فکر کردم فلج شدم.

انقدر هوا آلوده بود که نمیشد نفس کشید به شهر که نگاه میکردی گریه ات میگرفت

خلاصه دیوونه بازیـــــای ما کم نیست

تو زو خدا توی این ماهه عزیز برای شفای ما دعا کنید ثواب داره

اول سلاااااام

خووووبیییید؟

اگه بخوام نظرمو در مورده این هفته بگم:

باید بگم که از نظر من فوق العده مزخرف بوده البته تا حالاااااا....

و البته روز 1شنبه که دیگه واقعا نکبت ازش میباریییییید...

چووون اون روز از دنده ی چپ بلند شده بودم و همه میدونن وقتی من اعصابم خراب باشه به هیچ وجه نمیشه باهام کنار بیایی...

این موضوع رو منبع معتبر (سیمین) میتونه تایید کنه...

خلاصه اون روز با مامان کلی بحث کردم که برگردیم خونه و اون قبول نکرد و منم خودم تنهایی پا شدم اومدم خونه

بعد از کلاس زبانم آماده شدم که برم میدون امام پیش مامان که به دلایلی دیر شد و من 9 به بعد رسیدم

اونجا که باعث شد یه دعوا تلفنی هم با مهران ( برادرم) داشته باااااشم

خلاصه چیزایه اعصاب خورد کنه دیگه ای هم اون روز داشتم...

این موضووووعااااا رو بیخیاااااال

اومدم فقط اینو بگم که ما و سیمین اینااااا داریم همسایه میشیم

هووووووورااااااااااااااااااا هوووووووووووووورااااااااااااااااا

البته یه اسباب کشی سخت هم انتظارمو میکشه

اااااااااااه خدای من

اااااه اخوووووی

به کمک های مردمی شما نیازمندیم....

البته بیشتر یه امداد غیبی که بیاد و یه جوری منو نجات بده....

چون اگه مادر من یه قصرم داشته باشه بازم جا واسه وسایل و خونه زندگیش کم میاره

کممممممممک....

سلااااااااااااااااااااام چیطورین؟

ما اووووووومدیم با یه خاطره دیگه

خاطره ی 3 روز تعطیلی که توی خرداد داشتیم (15،14،13)

طبق معمول ما و خاله اینا با هم بودیم و برنامه داشتیم که واسه ی این چند روز بریم شهرکرد یا چادگون.

امااااااااااااااا حییییییییییییییییییف چون دیر جنبیدیم مرتضی و مهران نتونستن ویلا پیدا کنن

منو سیم سیم از همه شنگوووووووووووول تر بودیم  چون قرار بود پریسا و حسین (بچه های عمه ی سیمین) از اهواز بیان

امااااا طفلکیاااا چون اونا هم دیر جنبیده بودن و با اینکه خیر سرشون آژانس هواپیمایی دارن  نتونسته بودن بلیط هوا پیما گیر بیارن که هیچ بلیط اتوبوس و خر هم گیر نیوردن

مثل سربازا سه تاشون رفته بودن دمه در ترمینال و منتظر سه تا جای خالی بودن  حتی اگه شده رو سقف اتوبوس هم میذاشتنشون اینا میومدن  

اااااااااااااااااااااااا یادمون رفت نفر سوم رو معرفی کنیم....  به افتخارشون یه کف مرتب
ایشون کسی نبودن به جز میلااااااااااااااااااااااااااد خان  دوست مشترک حسین، مرتضی، مهران. که با حسین اومد از اهواز، یعنی در اصل ایشون هم ساکن شهر خرما پزونه اهواز هستن

منو سیمین وقتی فهمیدیم که میلاد داره میاد کلی ضد حال خوردیم  چون اونموقع هنوز فکر میکردیم که قراره بریم شهرکرد، ما هم میگفتیم میخوایم راحت باشیم حالا میلاد که میاد دیگه نمیشه جیغ و داد کنیمو شلوغ کنیم   

اما بعدش که فهمیدیم نمیریم دیگه بود و نبود میلاد فرقی به حالمون نمیکرد

ولی وقتی اخلاق میلاد رو دیدیم که مثل خودمونه و کلا راحته و باحاله دیگه منو سیمین هم رله شدیم    

وقتی اومدن و دیدن ما برنامه ویلامون بهم خورده کلی ضد حال خوردن  

ولی با این حال کلی صفا و عشق و حال کردن  چون تمام اون چند روز تعطیلی رو برنامه ریختیم واسه گردش و تفریح که کلی صفا کنیم  

واسه جمعه شب قرار شد که بریم میدون امام. ولی هرچی به پسرا گفتیم کجا میرین میگفتن میریم کفش بخریم

اما ما حدس زدیم که کجان  واسه همین با پریسا و سیمین رفتیم جایی که فکر میکردیم اونجان، یعنی چایخونه چاه حج میرزا (میدون امام)   

وقتی رسیدیم اونجا من آرووم رفتم داخل  که ببینم اونجان یا نه، که دیدم بلهههههههه دارن پول چای و قلیونشونو حساب میکنن  

من که آرووم و مثل دزدا رفته بودم سرک کشیدم با عجله و به دو اومدم بیرون که همه با تعجب داشتن نیگام میکردن که من چمه که اینجوری میکنم   

سریع اومدم به سیمین و پریسا گفتم  و زود رفتیم جلو خروجی که  همزمان با ما اونام اومدن بیرون و خوردیم به هم

فقط ای کاش که دوربین داشتیم تا از قیافه پسرا یه عکس میگرفتیم   که چه شکلی چشاشون از حدقه زده بود بیرون   که ما رو اونجا دیده بودن

مخصوصا حسین و میلاد، چون نمیدونستن که ما انقدر عجوبه ایم. حالا مرتضی و مهدی میدونستن که منو سیمین چه کارایی ازمون بر میاد   واسه همین خیلی هم تعجب نکردن    

حسین پرسید شما اینجا چیکار میکنین؟   که سیمین بهش گفت: ما هم اومدیم کفش بخریم   
منو سیمین و پریسا هم خواستیم بریم داخل قلیون بگیریم واسه خودمون که حسین گفت: بابا شما که این کاره نیستین، بلد نیستین بیخیال باباااااااااااا   سیمینم بهش گفت: برو باباااااااااااا  ما اندازه کل هیکلت تا حالا دود قلیون دادیم بیرون داداااااااش   

بالاخره رفتیم داخل و قلیون گرفتیم، حالا بگذریم که منو سیمین 30چوخ پیاده شدیم  واسه قلیون و چای و نبات و دوغ و گوشفیل که خوردیم     فقط واسه رو کم کنی با پسرا   که اونم واقعا روشون کم شد اونشب  

خلاصه اینکه کلییییییییییییی فاز مثبت ما دخترا به خودمون دادیم اونشب  

چون بعدشم کلی خرید کردیم تو میدوون و خندیدم و شامم دعوت عمو سعید (بابای سیمین) رفتیم سفره خونه سنتی نقش جهان   

خب واسه این پست دیگه کافیه  البته داستان خوشی های این تعطیلات ادامه داره که انشالله   بعدا به سمع و نظرتون میرسونیم  

ببخشید که پستامون کمی طولانی میشه  آخه غیر از اینکه میخوایم شادی هامونو غمهامونو و یا هر چیزه دیگه رو با شما تقسیم کنیم، میخوایم اینجا یه دفتر خاطرات واسمون بشه که بعد ها هر وقت نیگاش کردیمو خوندیم باهاش بخندیدمو گریه کنیم    

مرسی که چشاتونو خسته کردین دوست جونای عزیزمون  

فعلا بای بای...           

سلام سلام...

چطورین شمااااا؟خوبین؟

میخوام از اتفاقاتی که توی این چند ماه افتاده بگم...

اما بیشتر سعی میکنم که موضوعای مهمو بگم.

این سال تحصیلی که گذشت مثل سالای قبل نبود که تعداد حاضری هام سر کلاس از غیبت هام کمتر باشه ،

امسال واقعا" مدرسه رو ترکوندم

بعضی وقتا یه کارایی میکردم که بچه خلافای مدرسه هم از این کارا نمیکردن

و تازم جالب ایجا بود که هیچکس هم بو نمیبرد که بخواد ازم بازجویی بکنه که البته این موضوع رو مدیون شانس خوبی هستم که داااااااارم.

کارایی که کردیم بیشتر توی زمان بیکاریمون بود :دی

که به نظر من همش تقصیر خودشون بود که ماهارو بیکار گذاشتن که بخوایم برق مدرسه رو بپرونیم ، از مدرسه فرار کنیم ،فیلم بیاریم با دیتا شوو مدرسه نگاه کنیم ،ماشین دبیرارو زیرشون میخ بزاریمو پنچرشون کنیم سر کلاس ورق بازی کنیم و... که نمیشه همشونو بگم بالاخره باید آبرو داری کنم.

همه میدونن که من اصلا" اهل این کارا نیستم انقدر مظلوم و معصومم که بهم میگن معصومه :دی

تووووی ااااین مدت تولد و جشنای زیادی گرفتیم برای اینکه فراموش کنیم که چه بدیایی در حقمون شده.

سال نو رو با اینکه فقط خودمونو خاله اینا بودیم ولی بهمووون خیلی خوش گذشت و کیف کردیم چون هیچ کسی نبود که بخواد مثل سالای پیش خوشیمونو خراب کنه و بهانه بگیره و نق و غر بزنه...

عید یه روز منو سیمین و مهدی و مرتضی از صبح تا عصر رفتیم بیرون  عصرم به خاطر اینکه خیلی خسته شده بودیم برگشتیم.

اون روزم خیلی بهمون خوش گذشت. ناگفته نماند که از دست مرتضی که کلی راه بردمون شب از پا درد خوابمون نمیبرد.

13 بدرم با خاله اینا و لیلا (زن برادرم) و خانوادش از صبح رفتیم کوه صفه و 13 رو بدر کردیم و تا شب اونجا موندیم ، بهترین 13 بدری بود که تا حالا داشتم...

راستی واسه چهارشنبه سوری کسی نبود که باهام بیاد بیرون منم با دوستام رفتمو کلی آتیش بازی کردیمو بدشم رفتیم بانک استان اونجا هم که همش بزن به رقص بوووووود حرف نداشت.

توی این مدت هم اتفاقات خوب برام افتاده هم بد...که باعث شد اطرافیانمو خیلی بهتر بشناسم...و حالا میدونم که با هرکس چجوری باید رفتار کنم...

خوووب دیگه....فعلا"...

یه مردی بود در مشهد.... بقیش برای فردا شب:دی....

دوستون دارم...بای بای....

سلام. خوبید؟ ما که خوبیم.

چه خبر؟ از این ورا؟

ما نبودیم که کارای بد بد نکردید؟ هااااااااااااااااااااااااااا؟

10 ماه پیش که آخرین پست بلاگ رو گذاشتیم فکر میکردیم که باید از این بلاگ بریم تا بعضی ها سر از کارامون در نیارن!!!

اما خوب که فکر کردیم دیدیم که نخیر اینطورام نیست و این بلاگ مال ماست و واسش خیلی زحمت کشیدیم و در کل ما اینجا موندگاریم. هر کسی هم میخواد بیاد، همه میتونن مطالب بلاگ رو نوش جان کنن :دی

ببین نوووووه گلللللللللللللللم این چیزا اصن مهم نیستااااااااااااااااااا. مهم عشق و محبت بین ما جووناست :دی

تو این 10ماه هر اتفاقی که افتاده رو به طور خلاصه بیان میکنیم.

سلام سلام سلام

همگی خوبید؟

مرسی ممنون ما هم خوبیم، خوشیم و داریم برای خودمون عشق میکنیم.

شرمنده که دیر به دیر آپ میکنیم چون جدیدا" یه بلاگ دیگه ساختیم زیاد به این بلاگ سر نمیزنیم.

در کل اگه بخوایم راستشو بگیم ، میگیم نمیخوایم بعضیا در جریان کارامون باشن.

انقدرم تو این مدت اتفاقای جور واجور برامون افتاده که اصلا" نمیشه همشو تعریف کرد.

اما اگه بخوام خلاصه بگم (مهرناز)که میگم امسال واقعا" بهترین تابستون عمرمو داشتم ،
بهترین و خاطره انگیز ترین لحظات زندگیم بود ،

مسافرهای که رفتم ، مهمونایی که داشتیم ، گردشامون ، عروسی و از همه مهم تر عقد داداش جوووووووووووووووووووووووونم با لیلا جوووووووووون و.....

امسال اولین سالی بود که برای شروع مدارس و مدرسه رفتن و شیطونی کردن لحظه شماری نمیکردم ،البته ناگفته نماند که انقدر نق زدم و گفتم دوست ندارم برم مدرسه که
سیمین و پریسا دیگه میخواستن تیکه تیکم کنن.

اما الان مدرسه بهم خوش میگذره .

دو روز دیگه باید منتظر باشید تا بیام از شیطنت های مدرسه براتون بتعریفم (البته انقدر من سرم تو این کتاباست که وقت این کارارو ندارم سیمین جووووون در جریانن )

خلاصه اگه دیر به دیر میایم سر میزنیم خودتونو ناراحت نکنید واسه پوستتون بده ،

آرزو میکنیم همگی خوش باشید و بی دغدغه و سرخوش

دوستون داریم

ووووووو

بای بای

این مطلبو فقط برای تو گذاشتیم پس دلیلی برای سلام کردن نمی بینیم ،

چون حتی لیاقت سلام کردنو هم نداری...

انقدر از دستت ناراحتیم که نمی دونیم چی بنویسیمو از کجا شروع کنیم.

از اون جایی شروع می کنیم که هنوز با هم خوب بودیم

هنوز برای هم ارزش قائل بودیم...

ولی تو همه چیز و خراب کردی...

ارزشها و احتراما رو از بین بردی...

کلا" این که همه ی پل هارو پشت سرت خراب کردی،هیچ راه برگشتی برای خودت نذاشتی.

شاید از خودت بپرسی چرا اینارو میگیم؟چون خودت میدونی که ما هیچ وقت رفتارو نظرمون نسبت به تو عوض نشد.

ما هیچ وقت موضوع بین پدرا و مادرامونو کلا"خونواده هامونو با هم قاطی نکردیم.

ما اینجوری بودیم اما تو نبودی...

تو...

وقتی با همه ی مشکلات بازم ما مثله قبل باهات رفتار کردیم و اومدیم پیشت ، بهت زنگ زذیم ، sms دادیم که

دلمون واست تنگ شده که هنوزم دوست داریم

همه ی اینا به این معنی بود که از نظر ما هیچ چیز عوض نشده ، ما کاری به خونواده ها نداشتیم.

اما تو همه چیزو خراب کردی...

تو با دخالت توی جریانه خونواده ها و حرفای بیخودو مزخرفت فقط خودتو پیشه همه خراب کردی ،خصوصا" ما.

با این کاری که کردی و حرفایی که زدی دیگه پیشه ما ارزشی نداری...

الان که داریم اینو مینویسیم واسه اینه که فردا که میخوای بری پشت سرمون حرف بزنی ( همونجور که پشت سر مامانای ما حرف زدی ) حداقل دلمون نسوزه که چیزی نگفتیمو تو حرف زدی یا به قول معروف آش نخورده دهن سوخته.

خلاصه اینکه از چشممون افتادی. هر چقدر که اونموقع دوست داشتیم حالا دیگه بر عکس شده.

این وسط فقط تو ضرر کردی ، نه ما...

ما مثل قبلا با همیم ، خوشیم ، حتی خیلی بیشتر از قبل ، حتی بدون تو.

با هم میریم بیرون ، مسافرت میریم اونم دوتایی و بدون خونواده ...

تابستونو که خیلی خوب بدون وجود تو گذروندیم. با یه عالمه خاطرات خوب و عالی و به یاد ماندنی...

هنوزم سیلابی میریم ، اونم بدون تو. خیلی هم بیشتر از قبل...

ما اگه دوباره باهات تماس گرفته بودیم فقط واسه این بود که میخواستیم بهت نشون بدیم که هنوزم دوست داشتیم .

اما الان فهمیدیم که کارمون خیلی اشتباه بوده ، یه اشتباه خیلی بزرگ.

تو لیاقت هیچی رو نداشتی، حتی یه اس یا یه میس.

ما حتی این بلاگ رو واسه اینکه تورو سورپرایز کنیم درست کردیم ، اما تو حتی یه بارم آپش نکردی.

حتما باید تا الان فهمیده باشی که اون مزخرفاتی که پشت سر خونواده هامون گفتی چقدر به ضرر خودت تمام شد.

حالا فقط تو تنها  شدی...

خیلی گله ها ازت داریم ، ولی اینجا جاش نیست که بیشتر از این خجالت زده ات کنیم ، بقیه اش باشه واسه قیامت...

فقط بدون ما دیگه هیچ کسی به اسم هدیه تو ذهنمون فکرمون و قلبمون جایی نداره حتی تو حرفهامون.

سلااااااااااااااام

می دونم نوبت من بوده و من دیر آپ کردم ولی مهم اینه که الان امدم

و می خوام بگم که تو این مدت چه اتفاقاتی افتاده

خووووووووب

من از 1شنبه ی هفته ی پیش برای فرجه ی امتحانات تعطیل شدم

ولی منو چه به درس خوندن

اصولا"من عادت دارم کتاب و دقیقه ی 90(نصفه شب یا صبح امتحان) باز کنم

که بازم درست حسابی نمی خونم

خلاصه منم درس و مشق و ول کردم

با دوستم شیما عازم سفر شدم تا برم کوله بار این همه خستگی مدرسه رو اونجا بذارم و بیام

حالا بگووو کجا رفتم

به هرکی میگم باور نمیکنه

آخه منو چه به اینجاها؟

به هر حال به اصرار شیما رفتم

ولی سفر 1 روزه ی خوبی بود

رفتیم قم و جمکران

رفتم اونجا شفای چند نفرو بگیرم

حرمو چسبیدم گفتم تا شفای این چند نفرو نگیرم برنمی گردم ولی دیگه حضرت معصومه ام از اینا قطع امید کرده بود، بیچاره ها (از گفتن اسم این چند نفر معذورم)

تازه وقت بود با یه دختره دعوا راه بندازم بزنمش ولی دلم براش سوخت

وگرنه ....

خلاصه 4 شنبه هم خاله منیر و سیمین اومدن خونمون

فردا شبشم (5 شنبه) با بچه ها(من،سیمین،آرزو،آرمان،مهدی) رفتیم سیلابی

من  تا کفشامو پوشیدم سریع دوچرخه ی آرمان (پسر داییم) رو برادشتمو جیم زدم ورفتم البته نا گفته نماند که آرزو هم در این کار منو همراهی کرد خلاصه تا من چند دور زدم و منتظر بچه ها شدم ییهو آرمان با یه پیچ پلیسی جلوم سبز شد

حالا اون دوچرخه رو می کشید و منم سفت چسبیده بودمشو ولش نمی کردم

آخرشم دیدم فرار بهتر از موندنه (البته اینجا فرارو بهتر دیدم وگرنه من آدمی نیستم که ول کن باشم)

خلاصه گازو گرفتم برم که آرمان مثله بختک ییهو پرید رو دوچرخه منم که کم نیوردم راهمو گرفتمو رفتم

بعدشم توافق کردیم آرمان فرمونو داشته باشه منم پیدون بزنم

اما این دیوونه می خواست منو به کشتن بده همش می رفت سمت چاله چوله ها یا می رفت نزدیک سیلابی،

اون شبم که شلوغ همه داشتن مارو نگاه می کردن که چرا مثله دیوونه ها پتو مت بازی در میاریم

منم چون هم آبرومو دست داشتم هم جونه عزیزمو

بالاخره یه جا ایستادم تا دوچرخه رو یه کاریش کنیم

خلاصه توافق کردیم من برم یه دور تا زمین بسکت بزنمو بیام

که یک دفعه این بختک مثل دیوونه ها افتاد دنبالم منم که می خواستم از دستش فرار کنم حواسم نبود که رفتم تو یه چاله بدشم کشیدم رو زمینو با دوچرخه رفتم تو نرده های سیلابی،دیگه همه مرده بودن از خنده

منم فقط داشتم این آرمان سیریشو نفرین میکردم بعدشم چون می خواستم ضایع نشم جلو این همه پسر سریع دوچرخه رو برداشتم و رفتم.

بدنم داغ بود نفهمیدم چه بلایی سرم اومده اما وقتی ساعت 12 بعد از کلی خندو شوخی برگشتیم خونه دیدم

شصت دست راست ورم کرده و آرنج دست چپم چون آستین مانتوم کوتاه بوده حسابی زخم شده،زانوی پای چپمم کامل کبود بود

راستی پای آرمانم اون شب پیچید

حقش بود تا دفعه ی دیگه همچین کاری با دختره مظلومو آرومی مثل من نکنه

وقتی به من ظلم میشه از دیوار صدا در میاد ولی من از بس مظلومم صدا ازم در نمیاد

از بس خوبم به هیچ کس نمی گم زخمی شدم همه دردامو میریزم تو این دلم تا بقیه ناراحت نشن

فدای خودم بشم که انقدر خوبم

سلام سلام سلام
خوبید شما؟ مرسی منم خوبم ...  
جه خبر؟  

ما هم که خبر جدید زیاد نداریم. مهرناز جون خبرا رو این مدت زحمت کشیدن و به سمع و نظرتون رسوندن   

کلا امسال واسه من یا بهتر بگم فامیل ما سال جالبی نبود حداقل تا الان که اینجوری بوده   

اول بستری شدن مامان من و عمل جراحی سختی که پشت سر گذاشت بعدشم سکته قلبی مامان بزرگ که دیگه واقعا همه  رو شوکه کرد   

اما خدا رو شکر الان حالش خیلی خوبه  روز دوشنبه انژیو گرافیش کردن و روز سه شنبه هم بعد از یه هفته بستری بودن از بیمارستان مرخص شد. شبه آخر من تو بیمارستان پیشش موندم. طفلکی خیلی بی حال بود و مدام تو خواب ناله میکرد   اما الان نازی جون (مامان بزرگ) حسابی کوکه کوکه     

از مهرناز جونم واقعا ممنونم که تو این مدت زحمت آپ کردن بلاگ رو تنهایی به روی این شونه های نحیفش کشونده  مهرناز جون واقعا که مردی برازنده ی توئه  ااااا ببخشید منظورم خانمی بود عزیزم       

جا داره همینجا یه عالمه بوسش کنم            

وای خیلی شنگولم چون فردا هممون خونه دایی مسعود جونم دعوتیم واسه آخر هفته مطمئنم که بهمون خوش میگذره     

امیدوارم که از این به بعد سال خوبی داشته باشیم هممون    همینطور شما دوستای گلم که به بلاگ سر میزنید   ایشالله که هیچکی غم و درد و ناراحتی عزیزشو نبینه و هیچکی رو تخت بیمارستان نباشه   تا به امید خدا این دکترا ورشکسته بشن   چه دعای خوبی حالشو ببرین     

خب دیگه فعلا همه رو به خدای بزرگ میسپاریم. شبتون خوش بینندگان عزیز   

مهرناز جونم دوست دارم. فردا میبینمت عزیزم